De stille zon.

Het is stil aan het strand. Goed, je hoort de golven ruizen en in de verte het geronk van een auto. Maar je hoort toch vooral de stilte, een stilte zonder begin of eind.
De stilte is subtiel, je zou haar zomaar voorbij kunnen lopen. De stilte krijgt mij op haar golflengte en mijn gedachten lossen er in op.

Ik voel heel vers de pijn van het leven, de kwetsbaarheid van onze planeet, het kantelpunt waarop de mensheid zich lijkt te bevinden.
Ik verwerp dit alles niet en ik hou me er ook niet aan vast. Ik ben me ervan bewust​. I​k erken het, maar ik til er niet aan, ik geef het ruimte.

Ik geef me gewonnen aan de zon. De zon is in iedere straal. En alles wat je ziet verschijnt in het licht van de zon.
Het licht maakt alles zichtbaar. En het onzichtbare voelt als de zon in mijn hart. Dit licht kent geen grenzen, het voelt als een toestand van liefde waarin ieder onderscheid wegsmelt.

En het mooie is dat ik niet echt weet waar ik ben. Natuurlijk ken ik de naam van de plaats waar dit strand zich bevindt.
Maar dat betekent weinig tot niets. Ik sta in een open mysterie. Ik keer in tot de lichte stilte. Dit is geen vlucht, het is onmiskenbaar een thuiskomst.

Di©k Sinnige

Advertenties